Jestes w: Home > Równowaga osobista > Twoje powodzenie w życiu zacznie się od razu po przeczytaniu ostatniej strony

Zawartość barku

Wermuty

Są to aperitify na bazie bądź białego wina o większej zawarto­ści cukru lub mistelli (fermentacja winogron zatrzymana doda­niem spirytusu) i uszlachetnione naparem z różnych aroma­tycznych ziół. Znasz z pewnością takie marki handlowe jak Martini czy Cinzano. Wermut podaje się schłodzony, z lodem i plasterkiem cytryny.

Wina chinowe (quinquinas)

Są to również aperitify na bazie wina i wyciągu z ziół aroma­tycznych, do których dodaje się korę drzewa chinowego – stąd właśnie ich nazwa. Marki takie jak Dubonnet, Ambassadeur czy Saint-Raphaél z pewnością nie są ci obce.

Wina likierowe

Są to wina ?siarkowane” alkoholem, to znaczy, że czysty spiry­tus lub wódka dodawane są podczas lub po zakończeniu natural­nej fermentacji moszczu winogronowego. Tak jest w przypadku Pineau des Charentes, otrzymywanego przez dodanie koniaku do moszczu świeżych winogron, jak również porto, madery i sherry. To szlachetne wino, zwane porto, produkowane jest w dolinach Haut-Douro. Winobranie odbywa się we wrześniu, a następnie moszcz fermentuje, aż osiągnie pożądany poziom cukru. Wódka z winogron z Douro dodawana jest w celu zatrzy­mania fermentacji i zachowania odpowiedniego poziomu cukru. Wiosną wino jest transportowane do piwnic Vila Nova de Gaia, a nie do miasta Porto. Do dziś można zobaczyć malownicze stat­ki, które służyły kiedyś do przewożenia tego cennego trunku.

Białe porto robi się z białych winogron. Na aperitif należy wybrać wytrawne i podawać schłodzone. Appellation zawiera­ją często terminologię angielską. Dlaczego? Ponieważ w XII wieku Anglicy przyszli z pomocą Portugalczykom walczącym z Hiszpanami, ale w zamian zażądali przywilejów handlo­wych. Od tego czasu wielu Anglików zainteresowało się pro­dukcją tego wina. Zaniepokojona tym bezprecedensowym wtrącaniem się w jej wewnętrzne sprawy, Portugalia założyła w 1756 roku Kompanię Generalną Win z Haut-Douro, aby za­chować kontrolę nad cenami eksportowymi.

Blended (od ang. blend, co oznacza ?mieszanka”) to czer­wone porto otrzymywane z winogron z różnych winnic i lat. Red (czerwone) lub tint o to wino bardzo młode. Ruby (kolor ru­binu) lub tinto-alourado leżakuje od trzech do pięciu lat. Łagod­ne, o smaku świeżych owoców, najlepiej podawać do deseru.

Tawny lub alourado, starsze porto, również jest wynikiem połączenia win pochodzących z różnych zbiorów. To właśnie jego długi okres leżakowania powoduje utratę jego pierwotne­go koloru i czyni je ciemnozłotym. Oznaczenie wieku na ety­kiecie – 10 lat, 20 lat – informuje o jego jakości. Na przykład napis ?20 lat” mówi, że średni wiek win użytych do mieszanki jest nie mniejszy niż 20 lat. Tawny może być równie dobrze po­dawane jako aperitif, jak i do deseru.

Jeśli na etykiecie podany jest rocznik, czasem ze wskaza­niem Colheita lub Réserve, to jest to rok jedynego zbioru wi­nogron (nie było mieszane z winem pochodzącym z innych lat). Wtedy masz w ręku wino, które leżakowało przez co naj­mniej siedem lat.

Najlepsze, a zarazem najdroższe porto to Vintage i LBV. Pierwsze pochodzi z jednego, a równocześnie wyjątkowego zbioru. Butelkowane jest między drugim a trzecim rokiem po zbiorze – aby w ten sposób kontynuować jego dojrzewanie. Nie może być otwarte wcześniej niż po ośmiu – dziesięciu la­tach, a nawet później, jeśli chodzi o to pochodzące z wyjątko­wego zbioru. LBV, czyli ?Late Bottled Vintage” jest bardzo po­dobne; różnica tkwi w tym, że jest butelkowane między czwartym a szóstym rokiem po zbiorze. Tańsze porto można podawać schłodzone, a nawet z lodem. Vintage i LBV powin­ny być podawane w temperaturze pokojowej. Niektóre mogą być przelewane, co da ci okazję do posłużenia się karafką do porto, rozpoznawalną po szerokiej podstawie.

Wina półsłodkie naturalne

Wina te pochodzą przede wszystkim z regionu Langwedocji- -Roussillon: Rivesaltes, Banyuls, Frontignan, Maury, muszka- tel z Lunel… Również Côtes-du-Rhône: Rasteau i Beaume de Venise. Moszcz winogronowy użyty do ich produkcji jest bar­dzo bogaty w cukier. Fermentację zatrzymuje się poprzez do­danie spirytusu – zabieg ten nazywa się siarkowaniem. Jeśli przewidziałeś na przystawkę melon lub gęsią wątróbkę, mo­żesz podać jako aperitif wino likierowe lub słodkie. Bogac­twem tych win jest różnorodność smaków. Do degustacji do­brze jest je podawać z suszonymi owocami.

Aperitify goryczkowe (gentianes)

Ich specyficzny gorzki smak bierze się, jak sama nazwa wska­zuje, z maceracji korzeni goryczki w spirytusie. Goryczka, zioło o pięknych, żółtych kwiatach, rośnie przede wszystkim na terenach podgórskich. Najbardziej znany aperitif goryczko­wy to Salers. Trunek ten jest również produkowany przez ta­kie marki jak Suze i Av?ze. Aperitify goryczkowe można ser­wować z lodem, wodą sodową lub syropem aby złagodzić gorycz.

Aperitify anyżkowe

Produkowane są głównie w krajach basenu Morza Śródziem­nego. Mniej lub bardziej rozcieńczany wodą, ten orzeźwiający trunek ma smak cudownych wakacji. Aperitify anyżkowe otrzymuje się na bazie spirytusu lub wywaru z badianu. Ba­dian, inaczej zwany anyżem gwiazdkowatym, to krzew owoco­wy pochodzący z terenów wschodniej Azji. Aperitify anyżko­we mogą być również produkowane na bazie anyżu zielonego, kalandra, lukrecji i kopru.

W tej kategorii rozróżniamy aperitify kolorowe, takie jak Pernod, Pastis, Ricard, i bezbarwne, takie jak biały Berger, Ouzo i Arak.

Aperitify jałowcowe

Również gorzkie, ale o wyższej zawartości alkoholu. Otrzymu­je się je poprzez macerację, naparzanie i mieszanie alkoholu z cukrem. Można je podawać z lodem, z plasterkiem pomarań­czy, z syropem lub sokiem.

Możliwość komentowania jest wyłączona.