Jestes w: Home > Równowaga osobista > Twoje powodzenie w życiu zacznie się od razu po przeczytaniu ostatniej strony

Whisky

Bardzo trudno określić dokładną datę pojawienia się tego trun­ku, zwanego ?wodą życia” lub ?wodą ognistą”. Wiadomo, że służył kiedyś mnichom jako środek leczniczy. Irlandczycy i Szkoci do dzisiaj kłócą się o autorstwo receptury.

Produkcja whisky przechodzi przez kilka etapów: słodo­wanie, warzenie, fermentację, destylację i leżakowanie.

Wszystko zaczyna się od jęczmienia, który najpierw jest czyszczony i zanurzany w wodzie na dwa-trzy dni. Następnie odsącza się go i rozsypuje na betonową podłogę słodowni, na kolejne 8-12 dni. W tym czasie jęczmień zaczyna kiełkować, uwalniając enzymy umożliwiające zamianę skrobi na cukry fermentacyjne. Kiedyś słodownie były nieodłączną częścią każdej gorzelni; dzisiaj coraz częściej słodowaniem zajmują się wyspecjalizowane zakłady pracujące na potrzeby wielu de- stylarni. Ten etap kończy się suszeniem słodu nad żarzącym się torfem, którego zapach pozostanie w whisky już do końca.

Wysuszony i oczyszczony słód zostaje zmielony, a powsta­ły w ten sposób zacier miesza się z gorącą wodą, która rozpusz­cza zawarte w słodzie cukry, w wyniku czego powstaje słodki płyn zwany brzeczką. Proces ten powtarzany jest kilkakrotnie, przy coraz niższej temperaturze wody (od 90 do 65 stopni), aby wydobyć ze słodu maksymalną ilość cukru.

Po schłodzeniu brzeczka zostaje przelana do kadzi fermen­tacyjnych. Po dodaniu drożdży rozpoczyna się proces fermenta­cji, czyli zamiana cukrów zawartych w brzeczce na alkohol. Proces ten trwa 2-3 dni, a jego rezultatem jest niskoprocentowy roztwór alkoholu (7-8 procent).

Czas na destylację – najważniejszy etap procesu produkcji whisky. Produkt fermentacji zostaje przelany do miedzianych pojemników zwanych alembikami. Każda destylarnia posiada alembiki w innym kształcie i wysokości. Gorzelnicy są przeko­nani, że ten kształt w znaczący sposób wpływa na ostateczny smak whisky. Roztwór jest podgrzewany do chwili, gdy zawar­ty w nim alkohol zacznie parować i uniesie się do górnej czę­ści alembika. Tam ulega skropleniu do drugiego alembiku, gdzie proces jest powtórzony.

Ostatni etap to leżakowanie, którego obowiązkowy okres, w zależności od kraju, wynosi od dwóch do trzech lat. Za­znaczmy jednak, że aby zasłużyć na miano naprawdę przyzwo­itej, whisky powinna leżakować co najmniej dziesięć lat w dę­bowych beczkach. Wybór dębu jest nieprzypadkowy, bo tylko beczki z tego drzewa są szczelne, a jednocześnie zapewniają dopływ powietrza, dzięki czemu ostrzejsze składniki destylatu ulatniają się, przez co produkt końcowy nabiera łagodności.

To krótkie wyjaśnienie pozwala lepiej zrozumieć amatora whisky, który się żachnie, jeśli zaproponujesz mu lód albo wo­dę sodową. Niektórzy eksperci zalecają kropelkę zimnej wody, aby lepiej uwolnić aromat. W każdym przypadku pozostaw swemu gościowi wybór sposobu, w jaki będzie pił swoją whi­sky. Unikaj szokowania go propozycją dolania coca-coli, bo będzie zmuszony ci powiedzieć, że ?za złotym kolorem whisky kryje się znojna praca człowieka, jego miłość do ziemi, magia gorzelnictwa i dobrze strzeżona tajemnica beczek, których wi­dok obiecuje niezapomniane przeżycia”.

Decydując się na kupno whisky, pamiętaj, że istnieją różne jej rodzaje. Ich ceny zależą w głównej mierze od jakości. Naj­bardziej znane to:

Whisky szkocka

Scotch Whisky produkowana jest wyłącznie w Szkocji. Blends są mieszankami whisky słodowej i whisky zbożowej, pochodzący­mi z różnych gorzelni. Produkcja whisky zbożowej rozkwitła w połowie XIX wieku i przyczyniła się do ekspansji tego trunku na świecie. Mieszanki mogą być robione nawet z kilkunastu ro­dzajów whisky. Blends to najbardziej popularne i najtańsze whi­sky – im jest tańsza, tym mniejszy jest w niej udział procentowy whisky słodowej. Z pewnością znasz takie marki, jak Black & White, Johnny Walker, Long John, Famous Grouse, Clan Cambie. Mieszanie nie oznacza, że robi się to na chybił trafił. Wręcz przeciwnie, jest to sztuka wymagająca dużego wyczucia, w której chodzi o to, aby trunek nie stracił swoich walorów. Je­śli jesteś przyzwyczajony do jednej marki, możesz być spokojny, że w każdej butelce odnajdziesz ten sam zapach i smak. Istnieją także blends luksusowe, takie jak Chivas Regal, które zawierają znacznie więcej whisky słodowej. Gdy na butelce podany jest rok, to znaczy, że chodzi o najmłodszą, czyli trzyletnią whisky.

Wyżej w klasyfikacji stoją oczywiście whisky słodowe, które też mogą być mieszane albo pochodzić z tak zwanej po­jedynczej beczki. Ich stosunkowo wysoka cena bierze się z długości okresu leżakowania, który dla najlepszych gatun­ków może wynosić nawet dwadzieścia lat. Dopiero po tym czasie jest rozcieńczana do 40-43 procent zawartości alkoholu i rozlewana do butelek. Najlepsze whisky pochodzą zazwyczaj z jednego z czterech regionów: Lowland, Highland, Campbel- town i wyspy Islay. Najbardziej znane marki to: Glenfiddich, Glen Grant, Aberlour, Bladnoch, Talisker…

Choć to sprawa gustu, szkocka whisky uznawana jest za najlepszą na świecie. Sami Szkoci twierdzą, że łączy w sobie cztery żywioły: Ziemię – która rodzi najlepszy gatunek jęcz­mienia; Wodę – krystalicznie czystą, pochodzącą z potoków przepływających przez wrzosowiska, od których nabiera zapa­chu rosnących tam kwiatów; Ogień – żarzący się torf przesyca jęczmień niepowtarzalną wonią; Powietrze – nadmorskie, peł­ne jodu, owiewające leżakujące beczki.

Whisky irlandzka

Różni się od szkockiej swym przynajmniej dwuletnim okre­sem leżakowania i trzema kolejnymi destylacjami. (Irlandczy­cy twierdzą oczywiście, że Szkoci ograniczają się do dwóch destylacji wyłącznie ze względu na swoje skąpstwo). Przy jej produkcji nie używa się ognia z torfu do osuszania jęczmienia. Otrzymywana jest na bazie jęczmienia słodowego, jęczmienia niesłodowego i innych zbóż. Najbardziej znane marki handlo­we to Jameson, Paddy, Tullamore Dew, Black Bush…

Whisky amerykańska

W Stanach Zjednoczonych pozostałości po destylacji do­dawane są do moszczu – tak właśnie powstaje sour mash whiskey. Najbardziej znaną marką whisky w tej grupie jest Jack Daniel’s.

Bourbon produkowany jest na bazie mieszanki kukurydzy (51%), jęczmienia i żyta: Wild Turkey, Old Forester…

Rye whisky otrzymuje się z mieszanki żyta (51%), jęcz­mienia i kukurydzy.

Whisky kanadyjska

Robiona jest na bazie kukurydzy, jęczmienia i innych zbóż (ży­to, pszenica…), więc są to whisky blends. Najbardziej znane marki handlowe to: Canadian Club, Canadian Mist.

Whisky japońska

Porównywalna ze szkocką, ale znacznie lżejsza. Najbardziej znana marka handlowa to Suntory.

Możliwość komentowania jest wyłączona.